Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Πάει αισίως κι ετούτο το θέρος...


το γλαυκό το χόρτασα
να χορτάσω θέλω τώρα 
το διάφανο...


Δεν πρόκειται να αποχαιρετήσω μουσικώς το καλοκαίρι με τραγούδια του τύπου "φθινοπωρινά φύλλα" και άλλα παρόμοια... Αντιθέτως, από τον Οκτώβριο, με τέτοια ακούσματα θα καλωσορίσουμε, δεν θ' αποχαιρετήσουμε! :) Το καλοκαίρι, άλλωστε, δεν το αποχαιρετούμε ποτέ! 
Συνοδεύω, λοιπόν, την εν λόγω ανάρτησή μου, με το ακόλουθο... που μου δίνει ανέκαθεν την αίσθηση τής συνέχειας... της συνέχειας εκείνης που γεννάει η ελπίδα και η προσμονή... Αυτής της διάφανης συνέχειας... του λεπτού εκείνου διάφανου λευκού πέπλου πίσω απ' το οποίο παρατηρεί κανείς τού μέλλοντος τις όμορφες εικόνες ελπιδοφόρα να εκτυλίσσονται... Γιατί οφείλουμε, για το δικό μας καλό, να είμαστε και να σκεφτόμαστε αισιόδοξοι/α!

Καλό φθινόπωρο-χειμώνα σάς εύχομαι ολόψυχα! 
Με υγεία -πάνω απ' όλα!

ν.σ.