Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Ήθελα ν' ακούσω...



Scene from the movie "Autumn in New York" (2000)





Ήθελα ν’ ακούσω παραμύθια
Από κείνα που δεν έχουν τέλος
Ούτε καλό ούτε άσχημο
Να μην έχουν τέλος γενικώς
Ήθελα ν’ ακούσω παραμύθια
Από κείνα που στα λένε μάτια
Και χείλια
Που δεν γνωρίζουν τι πα να πει τέλος
Γιατί δεν έμαθαν ποτέ τι πα να πει αρχή...





ν.Σ

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Κρίστοφερ Λογκ, "Αεροδρόμιο Λονδίνου"






CHRISTOPHER LOGUE


ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΛΟΝΔΙΝΟΥ


Χτες βράδυ στο Αεροδρόμιο Λονδίνου
αντίκρισα έναν ξύλινο κάδο
με την αναγραφή Η ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ 
ΟΠΩΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΕΔΩ ΜΕΣΑ.
Έτσι έγραψα ένα ποίημα
και το πέταξα μέσα.





Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Αυτό είναι η βροχή...



Wood Sculpture by Tatjana Raum



Το νερό που καθαρίζει 
τον ξάφνου βουλωμένο 
μου οισοφάγο
Η ποίηση που μου 
αδειάζει το μυαλό
απ΄ τις λερναίες ύδρες
Το τικ τακ της καρδιάς σου
-καθώς στο στέρνο σου
ακουμπάω το κεφάλι-
που μου ευφραίνει την καρδία
Το βλέμμα σου που
διώχνει τη θολούρα
απ’ το δικό μου
Το σκάρτο της αφεντιάς σου που
μου λασπώνει τ' όνειρο

Αυτό είναι η βροχή…


{σκέψεις θωρώντας την να πέφτει}


ν.σ

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Mary Oliver, "Αγριόχηνες"






MARY OLIVER


ΑΓΡΙΟΧΗΝΕΣ

Δεν χρειάζεται να είσαι καλός.
Δεν χρειάζεται να διανύεις γονυπετής
εκατό μίλια μες στην έρημο, μετανοώντας.
Το μόνο που χρειάζεται είναι ν΄ αφήσεις το τρυφερό ζώο του κορμιού σου να αγαπά ό,τι αγαπά.
Πες μου για την απόγνωση, τη δική σου, και θα σου πω για τη δική μου.
Εν τω μεταξύ ο κόσμος προχωρεί.
Εν τω μεταξύ ο ήλιος και τα διάφανα βότσαλα της βροχής
διασχίζουν τα τοπία,
πάνω απ΄ τα λιβάδια και τα βαθύρριζα δέντρα,
τα όρη και τα ποτάμια.
Εν τω μεταξύ οι αγριόχηνες, ψηλά στον καθαρό καταγάλανο αιθέρα,
τραβούν και πάλι για το σπίτι.
Όποιος και να ΄σαι, όση και να ΄ναι η μοναξιά σου,
ο κόσμος προσφέρει εαυτόν στην φαντασία σου,
σαν τις αγριόχηνες σε καλεί, σκληρός και συναρπαστικός-
τη θέση σου αναγγέλλοντας ξανά και ξανά   
στην οικογένεια των πραγμάτων.




Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Πάει αισίως κι ετούτο το θέρος...


το γλαυκό το χόρτασα
να χορτάσω θέλω τώρα 
το διάφανο...


Δεν πρόκειται να αποχαιρετήσω μουσικώς το καλοκαίρι με τραγούδια του τύπου "φθινοπωρινά φύλλα" και άλλα παρόμοια... Αντιθέτως, από τον Οκτώβριο, με τέτοια ακούσματα θα καλωσορίσουμε, δεν θ' αποχαιρετήσουμε! :) Το καλοκαίρι, άλλωστε, δεν το αποχαιρετούμε ποτέ! 
Συνοδεύω, λοιπόν, την εν λόγω ανάρτησή μου, με το ακόλουθο... που μου δίνει ανέκαθεν την αίσθηση τής συνέχειας... της συνέχειας εκείνης που γεννάει η ελπίδα και η προσμονή... Αυτής της διάφανης συνέχειας... του λεπτού εκείνου διάφανου λευκού πέπλου πίσω απ' το οποίο παρατηρεί κανείς τού μέλλοντος τις όμορφες εικόνες ελπιδοφόρα να εκτυλίσσονται... Γιατί οφείλουμε, για το δικό μας καλό, να είμαστε και να σκεφτόμαστε αισιόδοξοι/α!

Καλό φθινόπωρο-χειμώνα σάς εύχομαι ολόψυχα! 
Με υγεία -πάνω απ' όλα!

ν.σ.




Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

Αύγουστος... ελληνικός!








ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ


Τα βράχια γέννησαν φιλιά
Και πόθους τα κοχύλια
Στ’ Αυγούστου την ακρογιαλιά
Στου Σείριου τα χείλια

Στα χείλια του τα ασημιά  
Π’ αστράφτουν και φλογίζουν
Στου έρωτά μας τη νυχτιά
Και τα κορμιά φωτίζουν

Εώα επιτολή τ' αστέρα μας
Του μέγα του δικού μας
Να φέγγει αποκηρύσσοντας 
Τη δύση του καιρού μας

Μαζέψτε τις ανάσες μας, Θεοί!
Και κάντε τις αγέρα
Τη βάρκα της αγάπης μας
Να σπρώχνει πέρα ως πέρα

Μέσα στο βαθυγάλαζο
Πέλαγο της λαχτάρας
Να έρθει το φθινόπωρο
Και να μας βρει αντάμα!







ν.σ.
01.08.13

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Μάγια Αγγέλου, "Γράμμα στον νεότερο εαυτό μου"






To 1945, τρεις εβδομάδες μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο και δίχως την στήριξη του πατέρα του παιδιού της, η 17χρονη τότε Μάγια Αγγέλου (η οποία είχε ήδη πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης και βιασμού σε ηλικία μόλις 9 ετών από τον τότε σύντροφο της χωρισμένης μητέρας της) φέρνει στον κόσμο τον έναν και μοναδικό της γιο. Είχε την τύχη, σε χρόνια δύσκολα για τις έφηβες ανύπαντρες μητέρες, να έχει τη σταθερή στήριξη της μητέρας της από την πρώτη κιόλας στιγμή της ανακοίνωσης της εγκυμοσύνης της. Δυο μήνες αργότερα, ωστόσο, διψώντας για ανεξαρτησία, εγκαταλείπει το σπίτι της μητέρας της, βρίσκει έναν χώρο δικό της και αρχινά να μεγαλώνει μόνη το παιδί της.

Οκτώ χρόνια πριν από το θάνατό της, η Αμερικανίδα ποιήτρια και πεζογράφος, με την γεμάτη ποικίλες εμπειρίες ζωή, γράφει και δημοσιεύει την ακόλουθη, συμβουλευτικού χαρακτήρα, επιστολή στον νεότερο εαυτό της.



MAYA ANGELOU


ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ


Αγαπημένη μου Μαργαρίτα,

Δεν βλέπεις την ώρα να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Δεν θες κανέναν να σου λέει τι ώρα θα πρέπει να γυρίσεις το βράδυ ή πώς να μεγαλώσεις το παιδί σου. Θ’ αφήσεις το μεγάλο και άνετο σπίτι της μητέρας σου, και ‘κείνη δεν πρόκειται να σ' εμποδίσει, γιατί σε ξέρει πολύ καλά, για να τολμήσει κάτι τέτοιο.

Άκου, όμως, τι έχει να σου πει:

Σαν βγεις από την πόρτα μου, μην επιτρέψεις σε κανέναν να σ’ αναθρέψει -έχεις ήδη ανατραφεί.

Ξέρεις τι είναι σωστό και τι λάθος.

Σε κάθε σχέση σου, θα πρέπει να δείχνεις πρόθυμη να προσαρμοστείς.

Και να θυμάσαι, μπορείς πάντα να γυρίσεις σπίτι.

Θα επιστρέψεις και πάλι πίσω όταν ο κόσμος σε τσακίσει -ή όταν αποτύχεις μπρος στα μάτια του. Μα μόνο για δυο-τρεις εβδομάδες κάθε φορά. Η μητέρα σου θα σε κανακέψει και θα σου φτιάξει το αγαπημένο σου φαγητό, φασόλια κόκκινα με ρύζι. Θα σου γίνει συνήθεια να επιστρέφεις για να σε λυτρώνει κάθε φορά η μάνα σου -κι αυτό είν' ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που θα σου προσφέρει, μαζί με την ανεκτίμητη συμβολή της στην ενδυνάμωση του θάρρους σου. 

Νά 'σαι γενναία· όχι, όμως, παράτολμη.

Με περηφάνια να πορεύεσαι, έτσι όπως σου αξίζει,

Μάγια







Επίμετρο-Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Full moon verse (Εγώ δεν ονομάζομαι ποίημα)






Όλοι γράφουν ποιήματα. 
Μονάχα εγώ έμεινα να κοιτάω το φεγγάρι
-εκείνο ολόγιομο,
εγώ στεγνή από λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα.

Το χαζεύω τόσο που περιδιαβαίνω τη γη ολάκερη
στα σπλάχνα του 
-ηπείρους, ουρανούς και θάλασσες 
μοίρες, ψυχές μα και ζωές·

εκτός απ' τη δική μου.

Αυτή πάνε χρόνια που εκτροχιάστηκε, πέφτοντας με τα μούτρα 
πάνω στην χτιστή πέτρινη είσοδο του τούνελ.
Δεν πρόλαβα να δω το φως στην άκρη του.
Μόνο πού 'ρθε και κάθησε ένα κατάμαυρο πουλί 
πάνω στην κεφαλή μου.

Θρονιασμένο εκεί -έκτοτε.
Έχω την αίσθηση 
πως τούτη την ώρα που εγώ κάθομαι και φεγγαροχαζεύω,
το φεγγάρι επιμελώς με αγνοεί.
Απλώς συνομιλεί με το πουλί επάνω στο κεφάλι μου.
Νομίζω, μάλιστα, πως του ζητά να ανταλλάξουν χρώμα.

Όλοι γράφουν ποιήματα. 
Μονάχα εγώ έμεινα να κοιτάω το φεγγάρι
-εκείνο ολόγιομο
εγώ στεγνή από λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα.

Μα πώς να γράψω ποίημα δίχως ζωή; 
Χωρίς ζωή,
μοναχά να κοιτάς το φεγγάρι σε παίρνει.
Άντε και να βολτάρεις στη γη μέσα απ' τα σπλάχνα του.
Εκεί δεν υπάρχουν αποστάσεις ούτε στάσεις,
μήτε χρόνος μήτε χώρος

μήτε πόνος.

Εκείνοι που δεν έχουνε ζωή δεν γράφουνε ποίηση. 

-η ποίηση είναι προνόμιο των ζώντων. 
Εκείνοι που δεν έχουνε ζωή ζούνε την ποίηση

-αφού δεν ζούνε τη ζωή...









ΥΓ.

Έτσι κι εγώ κάθομαι και κοιτάω,
έως απ' το κατάλευκο να τυφλωθούν τα μάτια της ψυχής μου, 
τ' ολόγιομο φεγγάρι πάνωθέ μου, 
μ΄ένα ποτήρι κόκκινο κρασί ανά χείρας.

Κι εσείς, αγαπητοί μου, οι τυχεροί,
εσείς που έχετε ζωή, 
κάντε μου κι εμένα την αβρή ετούτη χάρη:
γράψτε μου κι  εμένα ένα ποίημα,
χαρίστε μου κομμάτι απ΄ τη ζωή σας.
Και πού ξέρετε, 
ίσως έτσι ξεκολλήσει και το εβενόχρωμο πουλί απ' το κεφάλι μου 
-κι αρχίσω και εγώ πού και πού στιχάκια να ταιριάζω!

Και τότε 'γω, μα το Θεό, 
θε να πιω στην υγειά σας 
ολάκερη την πορφυρή μου πανσέληνο!

Εις υγείαν, ποιητές μου, εις υγείαν!





ν.σ.